Blog

#nofilter

Het zal je misschien niet ontgaan zijn dat ik al een poosje wat stil ben in het online circuit. De afgelopen weken heb ik weer heel voorzichtig een paar vakantiefoto’s op Instagram gedeeld. Hoewel het fijn is om iets te kunnen en willen posten, wil ik ook het verhaal achter die gefilterde instagramfoto’s delen. Het ging de afgelopen tijd namelijk niet zo heel fantastisch.

Watskeburt dan?

Het komt er basically op neer dat ik eigenlijk al jaren worstel met periodes van onrust, somberheid, wisselende stemmingen, slapeloosheid en vooral veel frustratie. Op zijn ergst was het de twee jaar voordat ik zwanger werd. In die twee jaar heb ik overal en nergens gezocht naar een oplossing. Van reizen, yoga en mindfulness, ging ik naar zelfhulpboeken, slaapmiddelen en gezonde voeding. Uiteindelijk ging ik ook nog maar even met een psycholoog praten, iets minder werken en een opleiding volgen. In de hoop dat ik mij daardoor beter zou voelen. In verschillende hoeken zocht ik naar de oplossing, maar ik vond ‘m niet. Ik bleef maar met dat rotgevoel zitten. Tot het moment aanbrak dat ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Vanaf dat moment voelde ik me bizar goed. Ik dacht: ahhhh, dat was er dus aan de hand! Ik wilde gewoon ontzettend graag een kindje. Wat ik nogal merkwaardig vond, omdat ik juist jarenlang mijn twijfels had of het moederschap überhaupt wel iets voor mij was. Maar goed. De hele zwangerschap lang zweefde ik op een roze(-blauwe) wolk. Ik had een baby in mijn buik en voelde mij A-MA-ZING! Slapen deed ik als nooit tevoren. Ik ging nog net niet tjakaaa-end door het leven. En ik was niet-normaal-mega happy. Hoe dan?

PMS en PMDD

Na de bevalling bleef dit heerlijke gevoel nog even hangen, maar – je voelt ‘m al aankomen denk ik – verdween vervolgens als sneeuw voor de zon. Ik worstelde enorm met het geven van borstvoeding en was heel gestrest bezig met het ritme van onze kersverse baby. Mijn negatieve houding en sombere gevoelens weet ik dan ook vooral daar aan. Toen ik een maand of drie na de bevalling exact dezelfde klachten kreeg als voor mijn zwangerschap was ik enorm teleurgesteld en gefrustreerd. De frustratie was nu des te groter omdat ik mij enorm schuldig voelde dat ik niet van het moederschap en mijn kleine mannetje kon genieten. Hoe kon dit nou gebeuren? Wat was er met mij aan de hand? Na wat bezoekjes aan de huisarts, de gynaecoloog, een onderzoekje hier en daar en het drie maanden lang bijhouden van een PMS-kalender, had ik mijn antwoord. Ik had last van PMS klachten en waarschijnlijk zelfs PMDD (zeg maar PMS+). De psychische klachten zijn bij PMDD meer aanwezig dan de lichamelijke klachten en uiten zich heftiger dan bij PMS. Anyway. Dit was dus blijkbaar iets wat ik altijd al had gehad, maar waar ik mij voor mijn zwangerschap niet van bewust was. Doordat ik zwanger was had ik een andere hormoonhuishouding en was daardoor dus negen maanden lang klachtenvrij. Shit. Niet voor de rest van mijn leven happy de peppy dus. Inmiddels heb ik met wat hulp en informatie een manier gevonden om met deze klachten om te gaan. Ik schrijf binnenkort nog wel een artikel waar ik dieper op het onderwerp PMS/PMDD en de behandelmethode in zal gaan. Wie weet loop jij rond met soortgelijke klachten en heb je er iets aan. Maar goed…

Helaas houdt het verhaal hier niet op. Toen ik ergens half juni van dit jaar in een emotionele bui ‘ontslag nam’, bleek er toch iets meer aan de hand te zijn dan alleen mijn struggle met die rot hormonen. Dat ik niet meer happy met mijn baan was; ok. Maar zo plotseling ontslag nemen? Het werken ging in ieder geval echt even niet meer en ik heb mij uiteindelijk ziek gemeld. Na een gesprek met de bedrijfsarts werd duidelijk dat ik naast mijn hormonale klachten, ook te maken had met een (beginnende) depressie. De hormonale klachten zijn namelijk gerelateerd aan mijn cyclus en daarom niet doorlopend aanwezig. Ik voelde mij op dat moment helaas doorlopend niet lekker in mijn vel, dus het waren niet alleen mijn hormonen waar ik last van had. Hoewel met deze conclusie wat puzzelstukjes op hun plek vielen, was het ook knap lastig. Er liepen twee dingen door elkaar: hormonale klachten en een depressie. Hoe wist ik nu wat veroorzaakt werd door de hormonale klachten of wat veroorzaakt werd door de depressieve klachten? Gelukkig werken dezelfde hulpmiddelen en methoden voor beide problemen, dus ging ik daarmee aan de slag. Rust en ontspanning, sporten, gezond eten, nauwelijks cafeïne en alcohol, voedingssupplementen, anticonceptiepil, wandelen, sauna, veel water drinken en op tijd naar bed. Deze dingen samen waren het recept voor het onder controle krijgen van mijn klachten. En het werkte wonder boven wonder. Ik kon langzaamaan weer een beetje genieten van de mooie dingen van het leven en zag licht aan het einde van de tunnel. Iets waar ik, nu ik dit schrijf, echt zo ontzettend dankbaar voor ben.

Een weloverwogen besluit

Na een aantal maanden van werken aan mijn gezondheid, soulsearching, genieten van mijn kleine man (wat ik nu gelukkig weer kan) en als kers op de taart: het volgen van een yogaretreat in Zeeland, kan ik nu ook echt zeggen dat het weer een stuk beter met mij gaat. Het werd me na deze periode bovendien duidelijk dat ik definitief wilde stoppen met mijn werk. Uiteindelijk heb ik het – dit keer – weloverwogen besluit genomen om definitief te stoppen met het werk dat ik ruim zes jaar gedaan heb. Iets wat ik nog steeds super scary vind, maar wat als een enorme opluchting en de juiste beslissing voelt.

Gelukkig kan ik weer genieten van mijn kleine man

Girlboss

En nu? Ik zal keihard moeten blijven werken om zo goed mogelijk te kunnen functioneren met mijn klachten, maar ik heb er weer zin in. Het leven en vooral ook het werkleven roept weer. Ik loop al tijden rond met mooie plannen. Daarom heb ik besloten om niet op zoek te gaan naar een nieuwe baan in loondienst, maar om mijn plannen in uitvoering te brengen. Exiting! Het mooiste is nog dat alles wat ik in het leven leuk vind en waar ik goed in ben, hierin samen komt. Ik kan in dit plan helemaal mijn creatieve ei kwijt. Heerlijk! Wat ik ga doen? Retreats organiseren voor mommy’s die wel een momentje voor zichzelf kunnen gebruiken en ook wil ik het bloggen verder op- en doorpakken. Ik ga er mijn stinkende best voor doen om zowel de retreats als mijn blog tot een succes te maken. Meer gedetailleerde info over de retreats volgt snel en nieuwe artikelen op mijn blog kun je ook zeker verwachten. Het voelt voor nu in elk geval vast heel fijn om mijn verhaal te delen en vanaf dit moment met veel positieve energie aan de slag te gaan.

Ieder huisje heeft zijn kruisje

En last but not least. De reden dat ik mij in deze blogpost zo bloot geef is niet omdat ik het zo leuk vind om mijn ellende te delen, liever niet zelfs. 😉 Maar ik wil hiermee laten zien dat het allemaal niet altijd zo mooi is als dat het lijkt. Misschien dat je voor het lezen van dit stuk wel dacht. Hè? Maar wat kan er nu mis zijn met haar leven? Super leuk kind, fantastische man, lieve familie en vrienden, mooi huis, vaak op vakantie. Klopt. En daar ben ik ook heel dankbaar voor. Maar het meest dankbaar ben ik voor al deze dingen als ik lekker in mijn vel zit en er ook echt van kan genieten. Wat zonder een goede (mentale) gezondheid helaas niet lukt…

Heb of ken jij ook moeilijke periodes in je leven? Weet dan dat je niet alleen bent! Iedereen heeft zo zijn of haar eigen verhaal. En die wetenschap geeft misschien wel net dat beetje steun dat je vaak helaas niet krijgt van die mooie, maar niet altijd even realistische, Instagram of Facebook feed.

Liefs,

IAMMOM a.k.a. Leila

 

Vergelijkbare blogs

8 Reacties

  • Beantwoorden
    Linds
    12 oktober 2017 at 11:38

    Super stoer en mooi dat je zo kwetsbaar durft te zijn Leil..we zijn trots op je!
    Met jou EN met je mooie plannen komt het helemaal goed, alle vertrouwen in! ♡

    • Beantwoorden
      Leila
      12 oktober 2017 at 13:22

      Ahhhhwww!! Zo super lief!! ❤️😘

  • Beantwoorden
    Iris Riedijk
    12 oktober 2017 at 13:57

    Wat mooi dat je zo open bent lieve Leila!
    En wat moedig dat je voor jezelf gaat beginnen. Goed dat je vanuit je eigen kracht met je klachten om weet te gaan, zo kun je hopelijk altijd terugvallen op die dingen. Dikke knuffel! X

    • Beantwoorden
      Leila
      12 oktober 2017 at 17:48

      Jeetje… Wat een super lieve reactie Iris. 🙏🏻 Hele dikke knuffel terug! 💋

  • Beantwoorden
    Tess
    12 oktober 2017 at 23:03

    He lieve Leila, wat een lef heb jij om je zo kwetsbaar op te durven stellen en wat maakt dat jou een sterk mens. En een enorme inspiratie voor velen (mij!) want je hebt gelijk; ieder huis zijn kruis. Tof dat je het echte verhaal laat zien en wat fijn om te horen dat je je weg hebt gevonden. Klinkt als iets wat heel erg bij je past. Ook al ben/was je heel goed in je werk (ik kan het weten als ex collegaatje), ik zag ook dat jouw hart daar niet lag. Heel veel succes lieve Leila met alles wat op je pad komt. Ik blijf je volgen! Liefs Tess

    • Beantwoorden
      Leila
      13 oktober 2017 at 10:22

      Wat een super lieve en motiverende reactie. 🙂 Dank je wel voor je succes wensen en leuk dat je mij blijft volgen. Ik wens jou hetzelfde lieve Tess! Liefs & X

  • Beantwoorden
    Xenia
    13 oktober 2017 at 14:43

    Lieve Lei,

    Met diepe bewondering lees ik je verhaal. Kwetsbaar maar tegelijkertijd zo onwijs sterk! Keep up the good work. Je bent een lichtje voor vele moeders die zich hierin zullen herkennen. ❤

    • Beantwoorden
      Leila
      13 oktober 2017 at 18:39

      Zo lief Xeen! Hele dikke knuffel & X for you!

    Laat een reactie achter